گاهي دستم را مي گذارم روي پيشاني يا نبضم را مي گيرم
كه مطمئن شوم اين داغي از تب نيست
گاهي سر مي زنم دكتر و نوار قلب مي نويسد برايم
كه مطمئن شوم اين كوبش ديوانه وحشي قرار نيست قلبم را از سينه بيرون بياندازد
گاهي فكر مي كنم عشق در من مزمن شده است
عين يك بيماري
و گاهي اشتباهي براي خودم دارو تجويز مي كنم
!

شراب تلخ مي خواهم كه مرد افكن بود زورش
...
به سيگار بسنده كرده ايم!!

من چنينم
احمقم شايد!
كه مي داند كه من بايد سنگ هاي زندانم را به دوش كشم
به سان فرزند مريم كه صليبش را
...
الف. بامداد

وقتي آغوشم تشنه مردانگي تو بود،
زنانگي خود را از غريبه گدايي كردم. وقتي تو مرد شدي
و آغوشت آنقدر امن شد كه زنانگي ام را و روح عاصي درونم را رام كني
من مردم. خيلي زود.
حالا درد مي كشيم درد مي كشيم درد

اينكه آدم از سر شب يك آهنگ را مدام و بي وقفه گوش كند
شك نكنيد كه دروازه هاي ديوانگي را با موفقيت پشت سر گذاشته
دارد با طمانينه وارد جنون مي شود!

دلتنگ باشي، تمام شب خواب هاي آشفته ببيني
صبح را با خبر اعدام بهنود شروع كني
و لا به لاي نوشته ها دنبال كلمه اي، جمله اي مهرباني و حضور
بگردي و پيدا نكني
...
روز آدم كه سهل است تمام هفته آدم اين طور ساخته مي شود!!!

آدم صبح ها هر روز كه دوتا قرص بالا بياندازد
دلخوش مي شود به اينكه مردن نه چندان دور است
نه چندان سخت
...