ندا كه ندا بود در هزاران صدا
هزاران صدا ناگهان شد ندا
نداي تظلم ز جور خسان
نداي گرفتن حق از ناكسان
****
ندا چون به دست ستم شد شهيد
ز خون ندا نهضتي شد پديد
سرانجام خون تو رسوا كند
دروغ ستم پيشه گان كثيف و پليد

آرزوم اين بود كه همين جا

با همين هواي خاكستري و مردم دلمرده

با همين شلوغي ها و ندانستن هاي ساده زندگي شهري

تو همين جايي كه بهش مي گن كلان شهر مذهبي

يه روز از خواب بيدار شم و به قصد گذرون اوقات فراغت برم توش يه گشتي بزنم

اول يك گالري بزرگ نقاشي هاي آبرنگ يا مداد رنگي

بعد يك نمايشگاه عكس كه يك سالن بزرگش مال كاراي آذر باشه

همين طور يك كنسرت خوب و دلچسب كه بابا هم بياد و آخر برنامه متاثر و

فين فين كنان و سرخوش بيايم بيرون.

يه كافي شاپ كه بشه توش سيگار كشيد و كسي بهت بد نگاه نكنه

و خب برنامه آخر شب هم يه تئاتر از بيضايي توي سالن بزرگ و راحت

خب مي دونين اين روزا فك كردن به اين چيزا مضحك به نظر مي رسه

ولي خب من اولش همه جا رو سبز مي ديدم

و شايد توي يه مسير نه خيلي دور نه خيلي نزديك همه آرزوهام ديده مي شدن

اما امروز مي بايست مشكي مي پوشيدم و سكوت مي داشتم

آرزوم اينه يه روز اگه نه من كه فرزندامون

بتونن يه روز به اين قشنگي داشته باشن
...

براي من غريب است كه آدم ها در تقسيم تنهايي هايشان
بي دريغ و سخاوت مندند و شادي ها و لحظه هاي كم يابشان
را به انتخاب خودشان به اشتراك مي گذارند
بايد ياد بگيرم اشتياق و آرزوهايم را براي لحظه هاي خوش ديگران
براي لمس خوش بختي شان به خودشان واگذار كنم
وقتي دل آدم غمناك مي شود تازه مي فهمد چقدر نابلد و تازه كار است
و پشت اين چشم هاي سرخوش
چه دل كوچك خنده دار احمقي است و خودش خبر ندارد!!!