براي من غريب است كه آدم ها در تقسيم تنهايي هايشان
بي دريغ و سخاوت مندند و شادي ها و لحظه هاي كم يابشان
را به انتخاب خودشان به اشتراك مي گذارند
بايد ياد بگيرم اشتياق و آرزوهايم را براي لحظه هاي خوش ديگران
براي لمس خوش بختي شان به خودشان واگذار كنم
وقتي دل آدم غمناك مي شود تازه مي فهمد چقدر نابلد و تازه كار است
و پشت اين چشم هاي سرخوش
چه دل كوچك خنده دار احمقي است و خودش خبر ندارد!!!