اتفاقات تکراری
آدم‌های تکراری
حرف‌های تکراری
دروغ‌های تکراری
...
!چه نخ‌نما شده و کسالت بار است این امر خیر

از پله های نردبانی که فاصله‌شان باهم
لحظه به لحظه دارد زیادتر می‌شود ترسم گرفته
یادم می‌آید نردبان زندگی‌ام را جای محکمی تکیه دادم
.از این بابت نگران نیستم؛ زیر پایم محکم است

اما کم‌کم دارم دچار تردید می‌شوم که ‌می‌توانم مثل گذشته
!سریع و نترس بالا بروم؟

! احساس عجیبی است؛مثل یک جور شوک
آدم به پشت سرش نگاه کند
به مسیری که رفته، به انتخاب‌هایی که داشته
...به زندگی و احساساتی که پشت سرگذاشته و

.یکهو بفهمد می‌بایست تجدید نظر کند
!یا اینکه تمام این مدت خواب بوده و حالا دیگر وقت بیدار شدن است
شاید مهم نباشد چقدر اشتباه یا چقدر بی‌راهه رفته باشد
خوب است که در میانه، در انتها یا هرجای راه که رفته
. آخر بفهمد چقدر اشتباه کرده

انگار حادثه‌ای در حال رخ دادن است
!همین بیخ گوش خودم

انگار روز و شب باهم آفتاب مهتاب بازی می‌کنند
انگار هفته‌ها فقط شنبه و جمعه داشته باشند
انگار ماه‌ها هنگامه‌ی دررسیدن، تنها لحظه‌ای درنگ کند
انگار برگ‌های سبز پیش از زرد شدن فرو بریزند
انگار زمان بیخ گوشم مسابقه اسب‌دوانی برگزار کرده باشد
...انگار

همیشه سایه‌اش را دیده‌ام
یک جورهایی خودش را ترسناک جلوه می‌دهد
پیچیده و غیرقابل پیش‌بینی
پیش ‌ترها می‌ترسیدم ازاین همه ابهام
.حالا حتی مواجه‌ هم برایم بی‌اهمیت شده

.رنگ باخته برایم واهمه از آینده

از تو انتظار پذیرش حقیقت را ندارم

.و نه حتی درک آن را

اما اگر سعی می‌کردی واقعیت را بپذیری
.شاید حقیقت نیز بر تو رخ می‌نمود

شاید اکنون با زندگی دست به گریبان نبودی
.و زنده بودن من به برزخ انتظار مبتلا نمی‌شد

کامم شیرین شده
نفسم راحت و عمیق
لب‌هایم گشوده به لبخند
و تنم در راحتی بی سابقه‌ای
...هنگامه‌ی یادآوری شیرین خاطرات

گشنمه
!می‌خوام سیر گریه کنم

!کسی تجربه کرده است این حس را؟
اینکه تبدیل شوی یه یک مشت لگو
!!هی ساخته شوی و هی خراب

یک قصه بیش نیست غم عشــق و ین عجب

کــز هر زبــان که مــی شنوم نا مـکرر اسـت

(حافظ(علیه رحمه

!حوصله ام از خوش بینی هم سر رفته

...می بایست تفکر جدیدی را برای جلوگیری از پوسیدگی روحم جایگزین کنم

انگار یک شب خواب دیده بودم
بله درست است؛ یک رویای شیرین و عمیق
که من در آن انسان بودم
و نه بال داشتم و نه بی نهایت زیبا رو
در خواب دیدم که خودم هستم، خود خودم با تمام عیب‌های ظاهری و اخلاقی
اما کسی دوستم داشت و من انگار برای اولین بار بود؛ حس می‌کردم کسی
هست که انسان مرا دوست بدارد و دیگر لزومی ندارد آرزو کنم مثل پری زیبا رو باشم
و انگار همین من، قابل قبول بود و هیچ نیازی به فرشته خو بودن نداشتم
!تنها خودم بودم
.و چه همّه سبکی و آرامش و مهربانی لمس می‌کردم
!چرا اخم می‌کنی؟ ابروهایت را بیاور پایین تعجب ندارد که
...گفتم خواب دیده بودم یک شب

گاهی فکر می‌کنم کاش مثل داستان شازده کوچولو
به اخترک خودم بر می‌گشتم که هم کوچک بود و هم می‌شد
.وقتی دلگیری چهل و سه بار غروب آفتاب را تماشا کنی